Portret van Picaso, 1947 SD 06 Geschokt door het vallen van de atoombom, sloeg Dalí na de Tweede Wereldoorlog een mystieke weg in. Deze combineerde hij met een fanatieke belangstelling voor de klassieke schilderkunst. Een jaar na het schilderen van het Portet van Picasso beschreef hij in "Vijftig magische geheimen" hoe hij zich erover verbaasde dat men wel een kernsplitsing tot stand kan brengen, "maar niemand meer de samenstelling kent van de geheimzinnige sappen, het schildersnat waarin de gebroeders Van Eyck of Vermeer uit Delft hun penselen doopten". Het portret van Picasso is weliswaar nog vol Daliaanse symboliek, maar het kent stilistisch neoklassieke kenmerken. Boven de weke tors ontstaat het portret, samengesteld uit vervreemdende elementen op een wijze die sterk doet denken aan de portretten van de 17e eeuwse schilder Archimboldo. In 1948 besloot Dalí na een zeer vruchtbaar, achtjarig verblijf in de Verenigde Staten terug te keren naar Europa om zich te wijden aan de "nucleaire mystiek", met vakkundig motto zijn inzicht dat de "schilderkundige uitdrukkingsmiddelen voor eens en voor altijd en met de grootste perfectie en invloed tijdens de Renaissance ontwikkeld zijn en dat de decadentie van de moderne schilderkunst haar oorsprong vindt in scepsis en gebrek aan geloof, een gevolg van het mechanistische materialisme".